اگر در چند سال گذشته نرخ تورّم و گرانی ها برگرده ی مردم - و بالطبع مطبوعات- فشاری وارد می کرد تا حدودی قابل تحمل بود زیرا اولاً- در قیاس با امروز – تا حدودی افزایش قیمت ها و افزایش نرخ تورم و گرانی ها و... از یک قاعده تحمیلی سالیانه! برخوردار بود و از سوی دیگر جبران آنها (گرانی و...) با تلاش و کوشش همکاران تا اندازه ای قابل جبران بود. تلاشی که برای تداوم حیات و ادامه انتشار میراثی که زحمات فراوان در پای آن کشیده شد.

جای بسی تأسف است که گرانی و تورّم از اواخر سال 1390 و بویژه در سال 1391 - به صراحت می توان گفت- که دیگر تابع هیچ قانون و قاعده و ضابطه ای نیست! تا جائیکه به سهولت می توان گفت که اسب گرانی و تورّم با افسار گسیختگی اقتصاد مردم را آنگونه لگدمال کرده است که دیگر با هیچ تلاش و کوششی هم نمی توان بر آن لگام زد!؟ بخصوص آنکه یک تشکیلات نظارتی مهم (مجلس) – که بسیار تا بسیار می توانست مؤثر باشد – اکنون هم به لحاظ وضعیت زمانی (بین المجالس) در حالت نیمه تعطیلی و عدم نظارت بسر می برد.
از سوی دیگر، معاون رئیس دولت به صراحت اعلام کرده است که دولت هیچ برنامه ای برای کنترل و نظارت بر افزایش قیمت ها و گرانی ها و کم فروشی ها و... ندارد و این وضعیت در شرایطی است که تلاش همکاران مطبوعاتی هم – که با تمام ظرفیت و همّت تلاش می کنند – راه به جایی نمی برد.
گرانی های تحمیل شده بر گرده ی مطبوعات آنچنان سنگین است که بطور پنهان و آشکار مطبوعات را به حالت نیمه تعطیلی و احیاناً تعطیلی کشانده است و جای بسی تأسف دارد که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی هم در مقابل این هجمه اقتصادی مهر سکوت بر لب زده است!
لذا با توجه به سکوت مسئولین و تعصّب اهالی مطبوعات بر تداوم انتشار - در یک بازی غیرتی!؟ - از این پس آنچه انجام می دهیم تنها تلاش برای زنده ماندن است و بس! و انتظار تلاش فرهنگی و مطبوعاتی داشتن امری عبث و بیهوده است که آن را به اهلش! واگذار می کنیم...
در پایان – همچون همیشه – از خداوند بزرگ، امید کمک و از مردم شریف، انتظار حمایت های بی دریغ داریم.
31 خرداد 1391 پایان بیست سال تلاش مفرط و سنگین همکاران ما در نسل آفتاب به پایان می رسد. نمی دانیم آیا تیرماه 91، گرانی ها و تورّم »تیر خلاص« را به مطبوعات و بویژه نسل آفتاب خواهند زد یا دستی از غیب برون خواهد آمد!؟ و ما خواهیم توانست دهه ی سوم روزنامه نگاری را در فضایی دیگر ادامه دهیم؟

ابوالفضل کارآمد

ماشين با سرعت حدود صدکيلومتر درحرکت بود. به آبادان رسيديم. شهر کاملاً خالي از سکنه بودو خرابي و زخمهاي مکرر دشمن بر سيماي تابناک و غم زده شهر خودنمائي مي کرد. در طول مسيري که در شهر حرکت مي کرديم در ابتداي ورود سد خاکي امام حسن (ع) توجه مرا به خود جلب کرد. و به نظر مي رسيد که دشمن با راکتهاي فراواني که حواله پل آهني کرده آن را لت و پار کرده و برادران مهندسي رزمي مجبور شده اند جهت تردد وسايل نقليه، اين سد خاکي را ايجاد کنند. بلافاصله از پل که گذشتم صحنه دلخراش يک وانت که در اثر برخورد راکت هواپيما به نزديک آن، منهدم شده بود جلب توجه مي کرد و خون چند عزيز رزمنده بر کف آن شتک زده بود و تکه اي از پوست سر يکي از رزمندگان سربدار بر بالاي نرده هايي که در سمت راست جاده بود نشان مي داد که دشمن زخم خورده در فاو، بي هدف و ديوانه وار همه جا را ميکوبد. راه رفتن از انتهاي آبادان به سوي نخلهاي بهمنشير و آنجا به طرف ساحل اروند کاري بس مشکل بود جاده آسفالته قدم به قدم در اثر گلوله هاي توپ و خمپاره دشمن چاله و گودال داشت و به همين دليل با سرعت حرکت کردن کاري بيهوده بود. علاوه بر اين، ترمز ماشين نقص فني داشت و اين مسئله به اضافه عينکي که راننده به چشم داشت، کار رانندگي را مشکل تر مي کرد. به هر تقدير از پشت نخلها به طرف اروند رود وارد نخلستان شديم. البته در طول نخلستانهايي که به موازات اروند بود، جاده هايي مختلف وجود داشت. و ما از جاده اي که به سمت نهر عليشير مي رفت عبور کرديم. رزمندگان لشکر ثارا... در طول عمليات از سه معبر نيروهايشان را به سمت آنسوي اروند عبور داده بودند:
نهر عليشير- نهر مجري- نهر بلامه. سمت راست نخلها، نرسيده به پل عليشير تعدادي خانه وجود دارد که يکي از آنها سنگر فرماندهي بود. چند خانه آن طرفتر، قبلاً سنگر اطلاعات و عمليات بود. اين سنگر شهادتگاه عزيزاني والامقام بود اينجا عبادتگاه عاشقان و جوانمرداني بود که بي خوف و هراس بارها عرض اروند را عبور کرده و تا دل دشمن به شناسائي رفته بودند با محمد به طرف سنگر اطلاعات حرکت کرديم. او بيشتر از من عجله مي کرد حق هم داشت آخر محمدرضا برادر عيال او بود و در همين سنگر به طور ناجوانمردانه مورد اصابت گلوله شيميايي دشمن قرار گرفته و... به هر حال همه آنها برادران ما بودند که چشم لشکر بودند. قبلاً سقف خانه را براي جلوگيري از خطر احتمالي دو جداره کرده بودند. اما گلوله شيميايي دشمن درست بر روي سقف اصابت کرده بود وسقف دوم را هم خراب کرده بود. برادر معين مي گفت: بچه هاي اطلاعات و عمليات تازه از منطقه آمده بودند، خسته و کوفته، قصد داشتند استراحتي بکنند که آن صحنه هولناک ايجاد شده بود. محمد از تهران به اصفهان در پي برادر عيالش رفته بود اما به جاي او عباس برادرش را روي تخت بيمارستان ديده بود و مي گفت: که حالش رو به بهبودي است و احتمال مي داد که محمدرضا را به علت و خيم بودن حالش به خارج از کشور برده باشند. (محمدرضا کاظمي نيروي اطلاعات و عمليات لشکر، سرانجام دراثر مواد شيميايي به شهادت رسيد.) برادران يوسف الهي- آتش افروز- هندوزاده و تعدادي ديگر از بچه هاي اطلاعات و عمليات در همين سنگر شيميايي و سرانجام به شهادت رسيدند. يکي از بچه هاي اطلاعات و عمليات شهيد طلبه حسن يزداني بود...
نقل از: کتاب خاطرات آفتابی جلد 2

رئیس سازمان زندانهای کشور از جایگزینی تکنولوژی و یا همان دستبندهای الکترونیکی به جای زندان برای متهمان خبرداد و افزود: تولیدکنندگان داخلی یا نخبگان می‌توانند برای شرکت در مناقصه تولید این دستبندها نمونه کار ارائه کنند.
اسماعیلی در گفتگو با خبرنگار مهر در مورد اجرای قانون حبس الکترونیک که در برنامه پنجم توسعه به آن اشاره شده گفت: در این قانون آمده است که بخشی از بزهکاران را با ساز و کار قانونی به جای نگهداری در حبس و زندان دارای حصار در خارج از زندان تحت مراقبتهای الکترونیکی قرار دهیم.
رئیس سازمان زندانها افزود: استفاده از این تکنولوژی در هر حال هم به نفع افراد هست و هم به نفع سازمان زندانها است زیرا موجب کاهش جمعیت زندانیان می شود.
رئیس سازمان زندانها در مورد امنیت این روش برای کنترل زندانیان گفت: در مطالعات ما دیده شده است که اگر مجرمی خواست این تکنولوژی را به نوعی از کار بیاندازد به سرعت سیستم هشدار داده و متهم در هر مکانی که باشد ردیابی و دستگیر می شود. اسماعیلی اظهار داشت: مطالعات بسیار زیادی در مورد حبس الکترونیک انجام شده است و هم اکنون به دنبال بستن قرارداد هستیم. البته این بحث هم مطرح است که این طرح به صورت مناقصه محدود اجرا شود یا عمومی که در حال مطالعه هستیم.
رئیس سازمان زندانها در پاسخ به اینکه آیا شرکتهای داخلی توانسته اند نمونه هایی را به شما معرفی کنند گفت: هنوز هیچ تولیدکننده داخلی نمونه ای ارائه نکرده است ولی برخی گفته اند ما می توانیم بسازیم ولی ما به عنوان بهره بردار به دنبال نمونه عینی موجود هستیم. اگر ساختند و ارائه دادند از نمونه داخلی استفاده می کنیم.

معاون غذا و داروي دانشگاه علوم پزشكي استان زنجان گفت: سن آرايش در پنج سال اخير از 19 سال به 13 سال كاهش يافته است.
به نوشته روزنامه جمهوری اسلامی ، مهرداد حميدي اظهار كرد: كشور ايران در زمينه مصرف محصولات آرايشي و بهداشتي در منطقه دومين كشور محسوب مي‌شود.
وي با بيان اينكه ايران از نظر استفاده از لوازم آرايشي و بهداشتي رتبه هفتم را كسب كرده است، افزود: متاسفانه در زمينه فرهنگسازي و ارائه آموزش‌هاي لازم به افراد جامعه اقدامات لازم در جامعه صورت نگرفته است.
معاون غذا و داروي دانشگاه علوم پزشكي استان زنجان بر ضرورت توجه به فرهنگسازي در زمينه استفاده مردم از لوازم آرايشي و بهداشتي تاكيد كرد و افزود: سن آرايش در پنج سال اخير از 19 سال به 13 كاهش يافته است و بايد دستگاه‌هاي فرهنگي اقدامات لازم را در اين زمينه انجام دهند.
وي با بيان اينكه ضروري است برنامه مصون‌سازي فرهنگي در جامعه مورد توجه قرار گيرد، خاطرنشان كرد: بايد در اين زمينه دلسوزان فرهنگي پاي‌كار آمده و نسبت به حساس سازي خانواده‌ها اقدامات لازم را انجام دهند.
حميدي با اشاره به حمايت‌ها و همكاري معاونت غذا و داروي دانشگاه علوم پزشكي در زمينه اجراي برنامه‌هاي آموزشي و فرهنگي در جامعه خاطرنشان كرد: ‌علاوه بر فعاليت‌هاي نظارتي بايد فعاليت‌هاي فرهنگي تاثيرگذاري نيز در جامعه انجام شود.

فشار تحريم‌هاي آمريکا بر ايران پالايشگاه‌هاي هند را بر آن داشته تا به دنبال منابع جايگزين براي تامين نفت باشند و با وجود تکذيب هاي فراوان از سوي مقامات هند، آمار نشان مي‌دهد که اين کشور واردات نفت از ايران را به طور چشمگيري کاهش داده است.
به گزارش ديپلماسي ايراني، نکته قابل توجه اين است که در بحبوحه نگراني‌ها در اين خصوص که عربستان سعودي جاي خالي ايران را در بازار پر مي‌کند، اينک گزارش‌ها نشان مي‌دهد که کشوري که جاي خالي ايران را در بازار هند پر کرده نه عربستان، بلکه عراق، کشور دوست و همسايه ايران است که به تازگي توانسته سطح توليد خود را باز يابد.
به گزارش بيزينس لاين، آمار سال 2012-2011 نشان مي دهد که منابع نفتي صادراتي از سوي عراق و کويت به هند به طور ملموسي افزايش يافته و عراق جايگاه ايران به عنوان دومين تامين کننده بزرگ نفت براي هند را به خود اختصاص داده است.
البته عربستان همچنان در جايگاه نخست در بين صادر کنندگان نفت به هند قرار دارد. گفتني است تاکنون ايران 12 درصد از منابع مورد نياز هند را تامين مي کرد اما اکنون عراق اين اقدام را انجام مي دهد.

جمشید مشایخی گفت: تاسیس موزه در کشور امری ضروری است و جای سوال دارد که چرا با وجود این همه سابقه هنوز موزه‌ای برای تئاتر تاسیس نشده است؟
به گزارش روابط عمومی مرکز هنرهای نمایشی، «جمشید مشایخی» هنرمند پیشکسوت عرصه تئاتر درباره تاسیس موزه تئاتر تهران گفت: چند سال پیش بنده به اتفاق برخی از نویسندگان به سراغ معاون رئیس جمهور آن زمان رفتیم و از ایشان خواستیم تا امکانات و فرصت را برای تاسیس موزه تئاتر فراهم کنند که متاسفانه این امر اتفاق نیفتاد.
وی تاسیس موزه تئاتر تهران را امر بسیار مهمی تلقی کرد و افزود: نباید از کنار این موضوع به سادگی عبور کرد. ما در کشور پیش از سینما تئاتر داشتیم و قبل از تئاتر هم تعزیه که گونه‌ای از تئاتر است، در کشور برقرار بوده است، پس چرا با این همه سابقه هنوز موزه‌ای برای تئاتر تاسیس نشده است.
مشایخی تصریح کرد: باید وسایل، ادوات و نسخ تعزیه در این موزه قرار بگیرد تا از بین نرود؛ چرا که تمامی این‌ها تاریخ تئاتر مملکت است و وجود موزه تئاتر در کشور امری ضروری است.
این هنرمند در پایان خاطرنشان کرد: ما به تئاتر نیاز داریم و متاسفم تئاترهایی که پیش از این در لاله‌زار اجرا شده بودند روانه انبار شده‌اند. همچنین ما امروز سالن‌های دولتی داریم، در حالی که سالن‌های تئاتر باید غیردولتی باشند.

کارلوس فوئنتس نویسنده سرشناس مکزیکی در سن 83 سالگی درگذشت.
به گزارش خبرنگار مهر، کارلوس فوئنتس نویسنده سرشار آمریکای لاتین و مکزیک در سن 83 سالگی در مکزیکوسیتی درگذشت.
وی که به منظور درمان عارضه قلبی خود در بیمارستانی در مکزیکوسیتی بستری شده بود عصر سه‌شنبه درگذشت.خبر درگذشت فوئنتس را فیلیپ کالدرون رئیس جمهوری مکزیک با صدور پیامی اعلام و با ابراز اندوه عمیق از درگذشت وی  از او به عنوان نویسنده‌ای مکزیکی و در عین حال جهانی تمجید کرد.کارلوس فوئنتس از سرشناس‌ترین نویسندگان آمریکای لاتین به شمار می‌رفت که آثار وی به زبان‌های بسیاری ترجمه شده است.
فوئنتس متولد پاناما سیتی بود و در دانشگاه مکزیک و ژنو در رشته حقوق تحصیل و به زبان‌های انگلیسی و فرانسه مسلط بود.
از مهمترین آثار وی می‌توان به گرینگوی پیر، مرگ آرتیمو کروز، آئورا، آب سوخته  و خویشاوندان دور اشاره کرد.

خلیل ا... همائی راد– 25 اردیبهشت

چند سالی ست که برخی سیاست پیشگان ، از جایگاهی سخن می گویند که انگار معجزه ی تاریخ معاصرند و به نسخه ی جادویی مدیریت دست یافته اند.
به باور و ادعای آن ها، اگر همه ی عالم از الگوی رفتاری و مدیریتی شان تبعیت کنند، جهان گلستان می شود.
در پاسخ به این ادعا، برخی بزرگان حوزه، نمایندگان مجلس شورای اسلامی و تحلیل گران واکنش نشان داده و اغلب از این زاویه سخن گفته اند که : «شما کشور را مدیریت کنید، مدیریت جهانی پیشکش!»
و امّا زاویه ی نگاه من به این پروژه قدری متفاوت است. چنین ادعاهایی صرف نظر از آن که ریشه در باورهای مذهبی، تاریخی یا ویژگی های شخصیتی افراد داشته باشد یا نه، عکس العمل های گوناگونی را می تواند در مخاطبان ایجاد کند.
در اولین برداشت، عده ای از مردم بنا به باورهای مذهبی یا پیشینه ی تاریخی، یادآوری امپراتوری گذشته ی ایران باستان، برای مدتی احساس برگزیدگی یا غرور ملی خواهند نمود اما در ورای تبلیغات و احساسات زودگذر، با واقعیت های اجتماعی روبرو خواهند شد.
وقتی بین «ادعا و عمل» فاصله ایجاد شود، بتدریج عده ای از مردم اشکال را متوجه ی مجریان دانسته و با متهم ساختن آنها به بی کفایتی، زمینه ی تغییر کارگزاران نظام را فراهم می سازند و لذا مشکل چندانی ایجاد نمی شود.
مشکل اصلی هنگامی به وجود می آید که بین ادعا و عمل تناقض به وجود آید و یا اختلاف بین آرمان ها و واقعیات به گونه ای زیاد شود، که در حقانیت آرمان ها یا کارآمدی آن ها تردید ایجاد گردد.
نکته ی قابل تأمل آن است مدیران و مسئولانی که «در مقام سخن» ادعاهای بزرگ می کنند، با کسانی که در «مقام عمل» کوتاهی یا کم کاری می کنند، در ایجاد فاصله بین آرمان ها و واقعیت و تردید در حقانیت عقیده ی ملتی که آن همه هزینه پرداخت نموده، مقصر هستند.
فرد یا مجموعه ای که دیگران را به «عدالت، عشق، اخلاق و مهرورزی» فرا می خوانند با همین معیارها سنجیده می شوند و به طور طبیعی، سطح توقع مردم و افکار عمومی به همان نسبت بالا می رود. به گمانم گزافه گویی، خیالبافی و شعار زدگی در مواضع و سخنان برخی مسئولان و ادعاهایی چون مدیریت جهان، بیش از آن که موجب تقویت نظام گردد، امکان نقد، تخطئه و زیر سئوال بردن اساس دین و فرهنگ جامعه را فراهم می سازد و این عامل، یکی از مؤثرترین ابزارهای حامیان نظریه سکولاریسم، برای غلبه بر اندیشه ی کارآمدی دین در عرصه ی حکومتداری ست.
جمهوری اسلامی دستاوردهای فراوانی در عرصه های نظامی و دفاعی، پزشکی و فن آوری، هوا فضا، نانوتکنولوژی، هسته ای و... داشته که محصول یک فرایند طولانی و تلاش جمعی بوده اند و هیچ فرد یا دولتی نمی تواند به تنهایی، افتخار دستیابی به آن ها را به نام خود مصادره کند.
از سوی دیگر، به رغم دستاوردهای مثبت، اشکالات و نواقص فراوانی هم وجود دارد که البته منحصر به ایران هم نیستند و برخی کشورهای دیگر هم، کما بیش با آن ها مواجه اند و هر یک بر اساس جهان بینی خود در صدد رفع مشکلات بر می آیند.
آن چه که قابل تأمل و محل بحث است، ادعاهای اغراق آمیزی هم چون مکتب ایران یا طرح مباحثی چون ادعای مدیریت جهان (آن هم از سوی شخصیت های حقوقی و در مجامع رسمی و بین المللی یا تریبون های عمومی) می باشد که اگر چه در ظاهر امر نشانه هایی از عزت و اقتدار تلقی می شوند و می توانند مایه ی مباهات و فخر عده ای گردند، اما به واقع، حربه ای را در اختیار رقبای سیاسی و منطقه ای می گذارند تا کارایی و کارآمدی نظام در حل معضلات اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی جامعه را زیر سئوال ببرند.
واقعیت آن است که کشور به موازات دستاوردهای مثبت، نواقص غیر قابل کتمانی هم دارد و نیم نگاهی به سایت های خبری و تحلیلی داخلی، آن ها را نمایان می سازد.
«افزایش آمار قتل و نزاع های خیابانی و خانوادگی (آن گونه که پلیس می گوید)، افزایش جرائم و روند رو به رشد پرونده های قضایی (که حتی روحانی سلیم النفسی چون حجت الاسلام نقویان زبان به اعتراض بگشاید و بگوید: روز به روز آمار جرم در کشور شیعه افزایش می یابد و هر روز شاهد نتایج معکوس اخلاقی و تربیتی هستیم و نمی دانیم چه گونه از خفّت و خواری به جوانانمان پاسخ دهیم؟؟!!)
بیش از بیست هزار کشته ی سالانه در حوادث رانندگی، مشکلات ترافیکی و زیست محیطی، اختلالات روانی (آن گونه که برخی کارشناسان 21 درصد جمعیت کشور را درگیر آن می دانند، فروپاشی اخلاقی (دروغ گویی های مکرر و نامهربانی هایی که حتی یک نماینده ی مدعی اصولگرایی و عضو جبهه پایداری ، یک انسان مسلمان و هم وطنش را به جرم تفاوت دیدگاه سیاسی از سگ کمتر بداند!)، افزایش ناهنجاری هایی چون طلاق، سرقت، اعتیاد، بوروکراسی های نفس گیر اداری، فشارهای اقتصادی، عدم شایسته سالاری در برخی انتصابات، افزایش تورم و بیکاری، کاهش ارزش پول ملی (حتی نسبت به کشورهای جنگ زده و تحت اشغال نظر همچون افغانستان)، رشد واردات (که حتی 54 هزار دسته بیل – آن گونه که رئیس مجلس گفت- وارد کنیم)، احساس ناامنی در جامعه به گونه ای که کار به جایی برسد که برخی خانواده ها برای بردن فرزندانشان به یک برنامه ی تفریحی «نظیر خاله شادونه در خرمدره» هم نگران می شوند که آیا کودکان خود را زنده می بینند یا جنازه هایشان را تحویل می گیرند، بخشی مهمی از این ها معلول سیاست ها، قوانین و ضعف مدیریت در جامعه هستند اشکالاتی که از یک سو کسی نمی تواند به عنوان جبران سیاه نمایی بیگانگان، بر آن ها سرپوش بگذارد و از سوی دیگر می توان با ایجاد اصلاحات در حوزه ی سیاست گذاری، قانون گذاری و رفع اشکالات مدیریتی آنها را کنترل یا تعدیل نمود ولی بالعکس نادیده گرفتن واقعیات، ارائه آمارهای نادرست، ادعاهای اغراق آمیز از معجزه ی مدیریت و طرح موضوعاتی چون مکتب ایران می تواند هم چون تیشه ای، ریشه ی تفکر دینی و کارآمدی آن را در جامعه نشانه رود.